Well shit...




Jakiś czas temu zaczęłam się czuć dziwnie… Nie do końca depresyjnie… Anxiety - to angielskie słowo zdecydowanie lepiej tu pasuje…
Czułam się trochę odsunięta na bok w robocie. Między innymi dlatego zaczęłam szukać czegoś innego…

Okazuje się, że to nie anxiety, a pajęcze zmysły. W środę dowiedziałam się, że robimy redukcję etatów i że jestem na liście…
W środę miałam też rozmowę o pracę w firmie, w której bardzo chciałabym pracować. Poszło dobrze - zobaczymy, czy na tyle dobrze, żeby dostać tę pracę…

Jestem mocno emocjonalna. Dzisiaj mój ostatni dzień w biurze, za tydzień ostatni dzień w pracy. Więcej ekscytacji niż smutku, bo nie planowałam tu zostać tak czy inaczej, ale miałam nadzieję, że przynajmniej zostawię ludzi z kimś sensownym, a nie samych sobie…

Odprawa jest kijowa - mam mniej niż 2 lata stażu, więc właściwie odprawa wcale mi się nie należy. Tyle że dali mi dodatkowy miesiąc ex gratia. Ale wiecie co? Pokażę wam kilka wiadomości… Wiadomości, które są powodem, dla którego kocham swój zawód, nawet jeśli momentami mam ochotę rzucić to wszystko i wjechać w Bieszczady…
Jasne, że nie każdy mnie lubi, ale… robię różnicę. Dwie dziewczyny wczoraj się poryczały, jak się dowiedziały. To też o czymś świadczy…

A to od dziewczyny, która przeszła ze mną przez proces redukcji etatów w zeszłym roku — nie zwolniliśmy jej finalnie, ale powiedzmy, że jej doświadczenie ze mną było „z tej gorszej strony HR”.



I od inżynierów:



Ludzi bedzie mi brakowac... 

Comments

  1. Pamietnik Himawari16 January 2026 at 10:08

    Ja po polsku mówię o niepokoju. Współczuję Ci, że musisz przez to przechodzić, ale rzeczywiście wygrałaś tymi pajęczymi zmysłami! U nas też redukcja, ale nie na dużą skalę i nie w moim zespole - raczej taki reorg zespołów, które miały zbyt niską efektywność. Powodzenia w kolejnych rekrutacjach!

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

No to zaczynamy

Image
 Nie mam pojecia czy to zadziala czy nie, ale niech bedzie...  Jak nie wyjdzie z tego vitalia bis, to moze bedzie nowe miejsce na fikcje. Wieki nie pisalam, moze jak ogarne studia to wroce do pisania dla przyjemnosci, kto wie?  Poki co - zamykaja pamietniki na vitalii, wiec trzeba gdzies jakies miejsce w sieci znalezc. Moze byc i tu, kilka nas tu juz jest.  Zobaczymy czy sie to rozwinie czy nie...  Na razie witam przedswiatecznie. 
Read more

zadomawiam sie

Image
Chyba zaczyna mi się tu nawet podobać. Dostaję maila, jak się pojawiają komentarze, edytor działa zdecydowanie lepiej niż vitaliowy, mam fajne tło, no i można poblokować dostęp, co niektóre z Was zrobiły i nie mogę Was czytać 😂 trzeba będzie to ogarnąć, ale nie dziś. O tym, jak bardzo jestem nieogarnięta w temacie blogów (ostatni miałam na Onecie, jakieś 20+ lat temu), niech świadczy fakt, że się ciężko zastanawiałam, czemu u niektórych widzę znajomych, u innych nie i jednych śledzę, innych nie mogę, po czym się okazało, że jesteśmy na 2 różnych platformach... Jest szansa, że się przeniosę na Blogspot, bo tam nas więcej... Odezwali się z pracy, chyba numer 4. Dla przypomnienia: Blisko, bliziutko i zaraz koło siłki, kasa identyczna – zaaplikowałam, ale mnie nie chcieli. Blisko, ale gorsza kasa, więc średnio – też mnie nie chcieli, ale feeling was mutual. Daleko w uj, ale kasa rewelacyjna – dalej czekam, chyba się nie doczekam, ale jakoś nie płaczę z tego powodu. Nie pisał...
Read more

Koniec Vitalii

Image
Koniec Vitki, koniec rozdziału, który trwał 14 lat dla mnie, dla niektórych więcej... Usunęłam konto. Rano jeszcze załapałam się na ostatnie wpisy Barbary i Miśka i tyle... Wrzuciłam swój ostatni wpis, którego nikt już nie przeczyta. Uczę się edytować tutaj, w pracy i tak nie mogę się chwilowo skupić. Czekam... Miałam w piątek rozmowę z firmą – dla starych vitaliowych wyjadaczy: żadna z opcji opisywanych wcześniej, chyba opcja 7, ale pierwsza, w której firma doszła do wniosku, że chce pogadać, a nie tylko rekruterzy. Wydaje mi się, że kliknęło, mam nadzieję, że kliknęło, bo jak dla mnie to praca marzenie. Budowanie wszystkiego od początku – mają praktycznie nic, ponad 100 ludzi, 2,5 (nie wiem, nie pytajcie) lokalizacji i nie mają w ogóle HR, więc to naprawdę praca od podstaw. Zajawałam się. Bardzo. Manifestuję wszechświatowi, że ma mi tę pracę dać i koniec. Po dzisiejszym porannym meetingu coraz mniej chcę tu być. Coś się kończy, coś się zaczyna.
Read more