Koniec Vitalii

Koniec Vitki, koniec rozdziału, który trwał 14 lat dla mnie, dla niektórych więcej... Usunęłam konto. Rano jeszcze załapałam się na ostatnie wpisy Barbary i Miśka i tyle...

Wrzuciłam swój ostatni wpis, którego nikt już nie przeczyta.

Uczę się edytować tutaj, w pracy i tak nie mogę się chwilowo skupić. Czekam...

Miałam w piątek rozmowę z firmą – dla starych vitaliowych wyjadaczy: żadna z opcji opisywanych wcześniej, chyba opcja 7, ale pierwsza, w której firma doszła do wniosku, że chce pogadać, a nie tylko rekruterzy. Wydaje mi się, że kliknęło, mam nadzieję, że kliknęło, bo jak dla mnie to praca marzenie.

Budowanie wszystkiego od początku – mają praktycznie nic, ponad 100 ludzi, 2,5 (nie wiem, nie pytajcie) lokalizacji i nie mają w ogóle HR, więc to naprawdę praca od podstaw. Zajawałam się. Bardzo. Manifestuję wszechświatowi, że ma mi tę pracę dać i koniec. Po dzisiejszym porannym meetingu coraz mniej chcę tu być.

Coś się kończy, coś się zaczyna.